محتویات[نهفتن] |
هنری به نام باغسازی [ویرایش]
شاید یکی از اولین اقدامات بشر در عرصه معماری منظر باغ سازی بوده باشد، مرحله ای که انسان ها اقدام به ایجاد فضای سبز مصنوع می کنند و نهایتاً به باغ ها و پارک های امروزی می انجامد. باغ سازی در کشورهای مختلف سابقه دیرینه ای دارد.
هنر باغ سازی با تقدم و تاخر زمانی در کشورهایی نظیر ژاپن، ایران، انگلیس، فرانسه و ایتالیا وجود داشته است و در هر یک از این کشورها، این هنر به روش ها و شیوه های خاص خود انجام می گرفته است. به عنوان مثال در باغ های ژاپنی دخل و تصرف زیادی در طبیعت نمی شود و همه چیز همان گونه که هست، نهایت کمال و زیبایی را القاء می کند. برای مثال هریک از اشکال و ابعاد سنگ، در باغ ژاپنی معنای نمادین مشخصی دارد. سنگ بزرگ نشان کوه است، سنگ های تیز و سرکش نشان آتش و سنگ های صیقلی نمادی از آب. درباره باغ های معلق بابل هم بسیار شنیده ایم. باغ هایی که حاکم بابل، بخت النصر، برای ملکه خود ساخته بود. باغ هایی در چندین طبقه با تراس های وسیع درختکاری شده که بسیار شگفت انگیزتر نحوه آبیاری این تراس ها در سال ۶۰۰ ق . م . است. در اصول باغ سازی اروپا اما، نسبت به باغهای شرقی دخل و تصرف بیشتری انجام می شود. باغ های تراس بندی شده ایتالیایی نمونه بارزی از این تصرفند، به این معنی که باغ در سطوح مختلف ساخته می شود. باغ های هندسی و غیرهندسی انگلیسی که از خطوط منظم یا منحنی وار و درهم پلان آنها پیداست که طراح سعی در اعلام حضور خود داشته است. اینها عمدتاً باغ هایی هستند با درختان هرس شده به اشکال مختلف و مجسمه های سنگی که هر از گاهی سر بر می آورند.[۱] [۲]
باغ سازی چیست؟ [ویرایش]
"باغسازی هنر تركیب عناصر معماری، عناصر گیاهی و نمایش آب است. با یكدیگر، به گونه ای كه نتیجه كار با توجه به شرایط اقلیمی، پاسخگوی انتظارها و آرزوهای مردم فرهنگی خاص باشد در مورد باغ". هدف باغ سازی: ممكن است اهداف متفاوتی برای ایجاد باغ وجود داشته باشد. مانند باغی كه پیرامون قصری را شكل داده است و یا باغی كه برگرد آرامگاهی ایجاد شده باشد و یا باغی كه برای استفاده همگانی طراحی و ساخته شده باشد. ولی همواره یكی از اهداف كلی باغ وصول همنشینی با طبیعت است، كه به صورت كشتی در نهاد انسان ها وجود دارد. زندگی شهرنشینی انسان را از طبیعت جدا می كند، باغ سازی دعوتی است از طبیعت به درون شهر و جامعه، منتها در این حركت طبیعت در رابطه با خواسته انسان ها و فرهنگ آنها به گونه های مختلف به نظم كشیده می شود و به صورتی در می آید كه نه طبیعت كامل است و نه معماری تنها. بلكه حاصل كار كنار آمدن هر یك از عناصر تشكیل دهنده باغ است به عناصر دیگر.[۳] [۴]
تاریخ باغسازی جهان [ویرایش]
بین النهرین (اولین تمدن) [ویرایش]
ویژگی های این دوره : در این دوره مردم اهمیت بسیاری به طبیعت داده و بطور کلی می توان گفت که طبیعت را پرستیده و طبیعت برای آنها مقدس بوده. به علت مقدس بودن طبیعت برای آنها ، آنها از طبیعت در زندگی خود الهام گرفته . در این دوره زمین را به عنوان منبع بقا و عنصر طبیعی بر شمرده و به همین دلیل زمین نیز برای آنها مقدس بوده . آب را عامل تولید ، بقا ، رویش گیاهان وخنک کردن هوا دانسته و به همین علت آب نیز یک ارزش معنوی برای آنها داشته.
ويژگي هاي سرزمين مصر [ویرایش]
باغهايي كه از اين دوره باقي مانده است تحت ديرالبجري است كه بقايايي از اين دوره باقي مانده است . پايه واساس معماري سرزمين مصر طبيعت بوده كه فرم هرمي شكل داشته كه تقليدي از كوهها است وسر ستونهاي آن تقليدي از گلهاي نيلوفر بوده است كه اصطلاحاً به آنها lutus مي گفتند يا تقليدي از گلهاي پاپيروس بوده كه به آن cyperus papyrus مي گويند . معبدديرالبحري از ويژگيهاي معماري و فضاي سبز اين دوره بوده كه شامل يك تراس بوده وبه عنوانيك آمفي تئاتر روباز استفاده مي شده است . سيستم باغسازي در مصر باستان به صورت قطعات مسطح مستطيلي شكل بوده كه گياهان با فرم منظم در داخل اين قطعات كاشته مي شدند . باغهاي اين دوران داراي يك سري كانالهاي آب بوده و در اطراف آن نخلهايي كاشته مي شده كه معمولاً به فرم شطرنجي بوده است .
دوره یونان باستان [ویرایش]
از قرن 5 تا4 پیش از میلاد بوده اند . شیوه ی معماری و نوع استقرار معابد باز همگام با طبیعت بوده است و نظم هندسی معابد در کنار نظم طبیعی شکل می گرفته وبا آن ادغام می شده است نمونه ی آن معبد آکروپلیس بوده است ، که در واقع یک مجموعه اي از باغ، کتابخانه ، حمام ، معبد، و یک قصر بوده است. باغسازی در دوران یونان باستان بعد از اسکندر اهمیت پیدا می کند و با تسلط رومیان بر یونان پیشرفت خیلی زیادی در باغسازی حاصل می شود و اولین باغ یا پارک عمومی در دوره ی یونان کهن احداث شد .
دوره روم باستان [ویرایش]
از اواخر قرن 4تاقرن 5 پیش از میلاد بوده است . ویژگی های این دوره کاشت متقارن درختان ، ایجاد فرمهای هندسی است فرم باغهای رومی مانند یک تابلوی طراحی بوده است . عناصر این باغها شامل مجسمه ی اساطیری و قهرمانان رومی ، فواره ها ، استخرها و معابد بوده است. فرم باغها بیشتر به صورت ویلا باغ بوده است و عمدتاً برای تفریح و اقامت اشراف در خارج از شهر روم بوده است . گیاهان به فرم گیاه قابل قبول نبودند بلکه از تکنیک Art Topiary استفاده می شده برای فرم دهی به گیاهان. در واقع گیاه را موقعی قبول داشتند که فرم معماری شده داشتند که به اشکال مکعب ، استوانه ، و کرده بوده است . باغسازی در قرون وسطی ویژگی های این بخش : با از بین رفتن امپراطوری روم حدود دو قرن باغسازی و ویلا سازی از بین می رود و فقط محدود می شود به دیرها و معابد. عمدتاً در قرون وسطی هیچگونه اثر مهمی در باغسازی نمي بينيم. در قرنهای 9 و 10 میلادی به معابد هم توجه نمی شدو و هنر باغسازی روبه فراموشی گذاشته شد. در قرن 11 میلادی ، نورمنها روی کار می آیند که به مذهب روی می آورند و معابد رونق می گیرند و تا حدودی به باغسازی اهمیت داده می شود . در قرن 17 میلادی پادشاه انگستان که مخالف مذهب بوده دیرها را تعطیل می کند و باغسازی نیز تعطیل می شود که دوران نزول باغسازی و معماري است.
دوران مصر باستان [ویرایش]
دوران مصر باستان را می توانیم به سه دوره تقسیم کنیم :
1. دروان مصر کهن
2. دوران مصر میانه
3. دوران مصر جدید
که از 3000 سال قبل از میلاد تا 300 سال قبل از میلاد است . ویژگی های مصری ها در معماری به صورت پایه ها و ستون ها در معابد و در ارتفاع آنها بوده است . هدف آنها از هرمی ساختن بناها اعتقاد آنها به یک زندگی ابدی یعنی از خاک به آسمان بوده است. از فرم گیاه نخل نیز تقلید می کرده اند. هر م بزرگتر مربوط به رامسس دوم است به ارتفاع 145 متر و دو هرم دیگر به ارتفاع 64 متر است که مربوط به دو فرزند رامسس دوم است که در قاهره به نام gi za قرار دارند. ستونهای این معابد معمولاً تقلیدی از طبیعت است. از گياه papyrus برای سر ستون های معابد و کاخها استفاده می شده است . مصری ها به این معتقد بودند که انسانها دارای زندگی ابدی اند به همین دلیل معابدی را که برای یک فرد می ساختند معمولاً با سنگ بود ولی برای انسانهای زنده با خشت خام می ساختند . برای گورستان های خود از سنگ استفاه می کردند و مرده ها را مومیایی می کردند و همه ی مواد لازم برای ادامه زندگی را در اختیار آنها در معابد می گذاشتند . توسعه باغسازی در قرون وسطی پیشرفتي در اروپا نداشته است. در معماری و در کلیه ی قسمتهایی که مربوط به عمران شهرها بود هیچ پیشرفتی صورت نمی گرفت .
قرن 15 تا انتهای قرن 16: [ویرایش]
این دوره در تاریخ هنر و معماری به نام انسانگرایی و بها دادن به انسان می نامند. در اين دوره :
1. یك سری روش های طراحی ، معماری و روشهای باغسازی را احیاکردند.
2. فرم باغها معمولاً سعی می کردند از عناصری که در قدیم استفاده می شده است استفاده کنند.
بر روی یک نقطه پرسپکتیو مرکزی کار می کردند (در قدیم ) ولی در این دوره پرسپکتیو به صورت یک نقطه گريز به وجود می آید. از تابلوها به باغها توجه زیادی شد به طوری که وقتی در فرمهای باغسازی توجه می کنیم می بینیم که یک سری باغهای تئاتر مانند است و در این حالت جلوه ی خودش را نشان می دهد ولی در قرون بعدی فرم ایستا ندارند. قبل از این در نقاشی ها از شکل افراد استفاده می شد ولی از این دوران به بعد نقاشان به کشیدن منظره ها روی آوردند مثلاً در آثار داوینچی و رافائل می توانیم ببینیم. باغهایی که ساخته می شد عمدتاً ویلا باغ بود . در بعضی از باغها معمولاً آن چیزی که امروز به عنوان یک چشم انداز در باغسازی به کار می بریم در آن زمان مرسوم بود . که به صورت over look بود. معمولاً باغها بر روی بلندی هایی ساخته می شد که بر سطح شهر مشرف بود
نظریه ی جهان های موازی........... 
