کتاب طراحی کاشت منظر
-نوشته:لشچینسکیNancy A. Leszczynski
-دکتر محسن کافی
-مهندس مهدی خان سفید
(تصاویر انتخاب شده مربوط به کتاب نیست)
باغ ژاپنی از باغ چینی سرچشمه گرفته است اما فلسفه بی نظیر طراحی خاص خود را توسعه داده است. باغهای ژاپنی چکیده ای از منظر طبیعی بودند که از طریق دست ورزی سنگ، گیاهان و آب،نماد فرآیندها و تمجید از طبیعت محسوب می شدند. این باغ غالبا شبیه صحنه نمایش تجلی می یافت. به طور مثال، لذت تماشایی مهتاب، مانند حساسیت چینی، در طراحی باغ ژاپنی تکامل بیشتری یافته است.نه تنها حرکت ماه در آسمان شب لذت بخش بود بلکع استقرار گیاهان گلده سفید،ماسه های سفید و سنگهای روشن در باغ،تآثیرات ماه و این تجربه را افزایش می داد.
از آنجایی که کشور ژاپن جزیره می باشد،می تواند تآثیرات دیگر فرهنگها را کنترل کند و تکامل تدریجی مجزایی از اهمیت فرهنگ، که در طراحی باغ در غرب موجود نبوده است،را ایجاد کند.
در سرتاسر تاریخ ژاپن، از باغ در آشکار ساختن سیمای هنری به طور مؤثر استفاده شده است.
از قرن 8 تا 11 میلادی، طبقه اشرافی ژاپن باغ هایی احداث کردند که در آنها جزایر، آبشارها و کاشت طبیعی گیاهان موجود بود و منظره فراتر از باغ را با "شاککای shakkai" یا "منظره فرعی" ترکیب می کرد.دیدگاههای ساده"ذن بودیسم Zen Buddhism" در قرون 16 و 17 میلادی سبب کاهش مقیاس باغ ها گردید.گلها که به عنوان عناصر جزئی درنظر گرفته می شدند، از باغ حذف شده و درختان و درختچه های همیشه سبز که نشان از زیبایی ابدی و نه موقتی دارند، جایگزین آنها شدند.آبشارها و دریاچه ها به وسیله سنگریزه، سنگ و "خشک باغها" مشخص می شدند.